NE OLDUM DELISI

ahh ben neler oldum.. ögrenci oldum, entel oldum(yuvarlak gözlükleri unutmayalim), dadi oldum, rokçu oldum(bi pazar sabahi Queen belgeseli izleyip Freddy Mercury' e asik olmak suretiyle), hizmetçi oldum, "asik" oldum(ne sayilarini ne kendilerini bilebildim), ayyas oldum(en iyi becerdiklerimden), ahçi oldum, dost bile oldum, upuzun yazilar yazip yazar oldum:), metal dinlemeden metalci oldum(o uzun deri ceketim, simsiyaha boyadigim masum gözlerim-16li yaslarin masumiyeti-içinde), sonra ben resepsiyonist oldum.. sonra tekrar dadi.. kurs ögrencisi.. ütücü.. temizlikçi kadin.. laila da kirmizinin çok yakistigini düsünen kadin-bi geceligine-adina hesaplar ödenen(bu kismini sen anliyosun di mi kubicim),ertesi gün lailanin yanindaki piknik yerinde, sögütözünde anne babasiyla piknik tip olan, domates dograyan.. ahh ben neler oldum daha.. derken ben en son MATEMATIK örtmeni oldum fransiz bebelere! adolesan dedigimiz, 13lü yaslarinda olan fransiz çocuklara.. matematik ve fransizca:) bu islerden para kazandigimi düsünürsek sanirim ben hiç ölmicem açliktan, sorumluluk.. paranin verdigi tüm hikayeyi silip.. silip naapçaz bosver baksana ihsan oktay anar'in dedigine sen.. ben yasayamam yasamimi sürdürebilmek için, ben, insan oldugum için yasarim, insanliktan zevk aldigim için, koruyamam yllarimi bi sonraki yillar için!
ben içerim, evet bi on onbes yil eksik yasarim ama yasarim iste.. o, yillarini korumak için binbir cambazlik yapanlardan, ay bunu yemem sunu içmem, habire kosarim diyenlerden fazla:) ben yapamam:) ben yerim, içerim; kimildamam, yatarim bütün gün, bütün gece.. kah varligimi hissederek kah hissetmeden..................;

"EFRASIYABIN HIKAYELERI"nden

“Ne var ki Ölüm, ihtiyarin sözlerinden gocunmusa benziyordu. Bu nedenle olsa gerek, bekledigi izlenimi birakamayip hayalkirikligina ugramis gibi, sesi de az buçuk titredigi halde sunlari söyledi:

- ’Elbette anlatmanin zevki için! Ben seni niye düsüneyim? Hem böylesi daha dürüstçe. Alisik oldugun tarzi, üslubu ve kelimeleri kullanip seni etkilemek için anlatsaydim, bundan en basta ben zevk almazdim. Dolayisiyla bu, fahiselik gibi bisey olurdu. Basta dedigimiz gibi, anlattigin her hikaye için senin fazladan bir saat yasaman hariç, oynadigimiz bu oyunda ikimizin de en ufak bir menfaati bile yok. Amacimiz kazanmak olmayinca, ne senin ne de benim, basari ve kazanç pesinde kosmamiz anlamsiz. Yine de , hikayemizin güzel olmasini amaçliyoruz. Fakat bir muhabbet tellali gibi, güzelligi senin ayaklarinin dibine koyup ücretimi istemiyorum. Anladigim kadariyla sen de böyle yapiyorsun’
Bunun üzerine ihtiyar söyle dedi:
- ’Elbette bu en dogru yol. Hal böyleyken benim anlattigim dini hikayede beklediklerini neden bulamadigini anlayamadim. Sen yakasina yapistigin her insani korkak mi saniyorsun? Yoksa ölümsüz oldugun için korkusuzlugun yalnizca sana mi mahsus oldugunu düsünüyorsun? Benim dünyada tattigim en büyük lezzet, hayat degil, insanlik! Her zaman oldugu gibi simdi de, yasiyor olmanin degil, insan olmanin zevkini çikariyorum. Anlattigim her hikaye için bana bir saat süre verdigin için sana mütesekkirim. Fakat sunu iyi bil; ben bu süreyi yasamak yerine, hikaye anlatmak için kullaniyorum’
Ihtiyarin sözlerini sonuna kadar dinledikten sonra, Ölüm sunlari söyledi:
- ’Hayatini degil, insanligini isteseydim elbette korkardin. Ancak bu güzel hediye sana sonsuza kadar verildi. Onu senden geri almam mümkün görünmüyor. Bu bakimdan sen de benim gibi ölümsüzsün. Fakat birçok kisi için, insan olmanin zevkini ve keyfini çikarmak degil, hayati sürdürmek ve korumak daha önemli görünüyor. Ne pahasina olursa olsun yasamaya çalismakla, dogrusu çok büyük bir mutlulugu kaçiriyorlar. Aci ve ölüm korkulari onlari yönetiyor. Isin kötüsü, bu korkuya Tanri diyorlar. Oysa dünyayi korkuyla degil, bir insanin gözleriyle görselerdi, Tanri’yi görmüs olurlardi. Neyse! Korku bahsini de böylece kapattik. Son dini hikayemizi de anlatip bitirdik. Simdi daha insanca bir konuya ne dersin? Bu kez sen seç’
Ihtiyar bu soruya sanki hazirliksizmis gibi, ’öyleyse bu kez birer ask hikayesi anlatalim’ dedi....“
ihsan oktay anar

PARIS SOGUK VE DELILER VAR..

hava çok soguk..
gonul isleri baslikli yaziyi yazdiktan sonra basima gelenler: super yakisikli bi fransizla bi gecelik bi opusme macerasindan sonra(ah sidika nasi unutçam senin o buyuk lafini-sidika=2yil beni tedavi etmeye çalisan psikiyatristim- bak kizim barda tanistigin adamlar seni sisme kadindan 3 basamak yukarda, asik oluncak kadindan 10basamak asagida gorurler.. ah yuce insan..) asik oldugumu zannedip -ya da olmusumdur belki de- yaklasik 58 saat kahrolduktan sonra bi anda geçip gidiverdi, bu olayin o yaziyi yazdiktan sonra sirf "sen misin boyle yazan, aha bak simdi gostercem sana"demek için basima geldiginden hemen hemen eminim.. ayrica yine ayni gece, uzun uzun bana asilan, gittigim her yere arkamdan gelen ve butun gece ciddi bi çaba harcayan herife(o da fransizdi, o da yakisikliydi hatta otekine gore daha makuldu, yani o gece anlasilmayan bi nedenle çok fena sukse yapmistim:) yaptigim hayvanliksa beni bile sasirtcak cinstendi.. adama butun gece ayyy pislik erkek igrenç muhabbeti çektikten sonra hemen yanibasinda baska bi "erkek"le opusmem ve akabinde gelip suratinda cidden tiksinen bi ifadeyle bana iki laf soylemesine karsilik verdigim yanitsa daha da igrençti..
bunlar geçip gittikten sonra, kurstaki su ingiliz sandigim ama sonradan amerikan oldugunu ogrenecegim çocugun yakin ilgisine maruz aldim, yakin ilgi=derslerde surekli yanima oturmasi.. hiç muhabbet yoktu ama derken bigun, geçen hafta sanirim, yine yanimda otururken bi anda elimi tuttu:))) gulsem mi aglasam mi karisik bi tepkiyle elimi çekiverdim hemencik, ders bitince de kosar adim çiktim, ama bela geliyorum der, yakaladi beni, konusmaya basladik, niye burdasin fransada ne isin var muhabbeti tabii ki ilk siralardaydi ki soruma "kiz arkadasim burda, onun için geldim" yaniti verilince soyle bi durdum, seine nehrinin kenarindaydik, allahim dedim sunu bi bogsam, atsam olur(noktali) mu ki? sonra ben sukunetimi korudum, anlatti da anlatti, yol ayrimina gelince hadi bi kahve içelim dedi boktan fransizcasiyla, igrenç bi cafeye girdik.. ve bir saat boyunca araliksiz konustu bu bok! hayatindan, babasindan, senaryolarindan(zira kendisi de sinema okumustu-hatta konustugumuz ilk sey buydu sevgilisinden once, vay be demistim ne tesaduf, hemen ardindan da manderlay i izleyip izlemedigimi sormustu, kendisi bi trier hayraniydi, ohaydi..), kiz arkadasindan, kaygilarindan falan bahsetti, ama inanilmazdi bi saniye bile susmadi ve ben azimi bile açmadan oylece bakakaldim kendisine(gerçi azim saskinliktan biraz açikti).. anlamaya çalistim yine, bu zavalli adam ne istiyodu, amaci neydi.. boyle deliler neden hep beni buluyodu? eve gelene kadar guldum.. evdekilere anlattim olanlari gelince, kendi sinemasini yaptigina karar verdik, boyle bi deyim var burda.. neyse.. dun kendisini tekrar gormek durumunda kaldim kursta, baska bi kizin yanina oturdu, butun ders kiza asildi hatta elini tutmak için fisat kolladigini hissettim ama kiz bos bulunmadi benim gibi, çiçek ol pozisyonundaydi butun ders. çikista yine pesimden geldi, bu sefer kedilerden konustu, ben yari dinledim yari guldum, hihi hihi dedim haklisin, kediler..
boyle iste.. yani çok mu ariyorum bunlari bilmem ki.. ya da onlar mi beni ariyo.. neyse ki kendisine karsi bi hissiyat olayina girmemistim ve bu hikaye beni eglendirmekle kalmis oldu dengemi bozmaksizin..

burda, oturdugum semtte, colombes da inanilmaz deli var, sonunda bugun laetitia ya sordum ya niye bu kadar deli var burda diye, meger burda bi akil hastanesi varmis ve deliler çok deli olmadiklari için gunun belli saatlerinde saliniveriyolarmis ve ortaya çikan seyse bi dram, delilerin baskenti paris.. hakkaten ben hiç bi yerde bu kadar deli gormedim, eskisehirde de fena sayilmazdi deli sayisi ama bu kadar deildi..
hastane varmis! oysa ben ne hikayeler yazmistim colombes un delilerine.. iste herseyin boyle makul bi açiklamasi var dimi hayatta aslinda, biz sadece bu açiklamalari gormezden gelip hikayeler uydurmaya bayiliyoruz..

REGL ARIFESI

Sinirden elim kolum tutmuyo.. hiçbi sey yok oysa..
telefon aldim kendime bi tek takla atmayi beceremeyen(varoldugumu hissetme çabamin dondan epey ileriye kaçan versiyonu) ve sonuç KULLANAMIYORUM, çunku çok karisik! ayrica telefon karsiliginda aldigim abonmanlik kiçima çok kotu kaççak gibi gorunuyo, mesela yurtdisindan aranmalarimin ucrete tabii tutulmasi gibi gozden kaçirdigim(gozden kaçmasi için ozellikle miniskul yazdiklari) maddeler var.. oysa ki bunun için bi buçuk aydir çalisiyodum net basinda ama yine siçtim iste..

fazla guven vermeye basladim insanlara.. 3 yasindaki bi bebegi benle butun haftasonu birakip tatile gidebilcekleri kadar, bebegin oksuruklerine annenin uyanmayisi kadar(ben oldugum için tuhaf bi guven duygusu seklinde açikliyo kendisi).. hayir bi kotuluk yok, beni somurmuyolar! çalistigim her fazla saat için odeniyorum, ama bu guven sinirimi bozmaya basladi, bu ilgi, bu iyilik.. hastayim bu aralar yine, bogazim falan agriyo pek onemli bisi yok aslinda ama kadinin odama elinde bi tepsi(tepside bi bitki çayi, bal, grip ilaci, bi bardak su ve bikaç biskuvi)
ile gelisi beni benden aldi artik(annem bile bu kadar ayrintilisini yapmamistir, mutlaka bisi eksik olur o tepside ama bu tepside hersey dusunulmustu), bu kadar da dusunceli olunamaz, ben artik bunun altinda bisey ararim, bana fazla gelir, çok gelir, kaldiramam, korkarim, sorgularim.. ben sanirim iyilige pek aliskin deilim, bunyem kaldirmiyo fazlasini, bekliyorum iste yine ne zaman beni saçlarimdan tutup merdivenlerden asagiya surukliceklerini..
neyse ya çok sinirlerim bozuk, malum regl arifesi..
yazmak istedigim bikaç sey vardi aslinda bi suredir erteliyodum ama yine gucum yok.. hayvansi bi sekilde içiyorum.. oyle boyle deil.. iki gece içmedim geçenlerde, ve gece kabuslarimla basa çikamiyorum içmedigimde..

hiçbi sey yapamiyorum.. ki hayatimda senaryolarimi yazmam için hiç bu kadar destek ve baski gormedim, odama bilgisayar koydular yaziyim diye, artik daha noolsundu daha nelerdi.. bi tek kelime çikmiyo kalemimden, kafam durmus gibi, o nerdeyse yillar once kafamda bitmek uzere olan senaryolar nerde biraktiysam ordalar.. gerisindeler.. yazamiyorum..
garip seyler yasiyorum yine, komik, ama anlatasim yok simdi.. anlatçam bi ara..

GONUL ISLERI..

Evet bilgisayar bozuldugu ve ben suan laptopi kullandigim için ve bunda herhangi bi degisiklik yapma, ekleme hakkina sahip olmadigim için yine tr karakter kullanamiyorum. simdi yazicagim yaziyi aslinda bir ay once falan yazip sonra da gereksiz bulup yayinlamamistim ama simdi yayinlamak gerekti devami için;

"Basligi çekici kildim ki en azindan bu uzun yaziya bi baslama cesareti versin diye:)
evet, kimseyi sevmiyorum, "sevdigim çocuk" diye bisey yok, insanlar gozume maymun gibi gorunuyolar.. birine ihtiyacim yok mu? hem de nasil var.. annem gibi, babam gibi, abim gibi(huyu ona çok benzemese de olur:) benim cinnetim bana yetiyo, iki depresif fazla bi iliskide), hem sevgilim, hem arkadasim, hem oglum gibi sevebilecegim birine.. sadece saçlarimi oksayip "korkma"dicek birine(evet burda biraz duygusallastik:).. ama yok oyle biri.. yani varsa da eminim benim varligimdan haberdar olunca bi daha hiç "varolmak" istemicek biri:)
ben inanmiyorum ruh ikizi falan hikayelerine(eminim aranizda bana kizanlar ya da kiçiyla gulenler falan vardir ya da aciyanlar.. "o"nu bulanlar, buldugunu zannedenler ki bunu zaman gosterecektir, bence biraz azim isi..) ama ben inanmiyorum iste, sadece iki "dogru" insanin(kime gore dogru oldugunu tartismicam) dogru zamanda karsilasmasiyla ilgili bi durum oldugunu dusunuyorum, bi yanilgi ama kismen dogru.. iki "olmus" insanin hadi gel birlikte "ola"lim çabasi.. Tabii bu inançsizlik gokten inmedi, once kuçuk yaslarimda "beyaz atli prens"in olmadigini ogrenmemle baslayan, sonra ustuste "tamam buldum iste bu o" larin siksik gundeme gelip sonra yeni bi "dogru adam" bulununca gundemden tamamen kalkmasiyla devam eden siki bi sureçten geçtim..

"Biri"ne ozlem duymanin arkasindan(yaklasik 38 dakika sonra) gelen "ama, ben.." duygusu beni gonul islerinden biraz uzak tutuyo sanirim. kendime çok duskun oldum son zamanlarda, yani rahatimi kaçirmak istemiyorum. bende son senelerde bi "yatak" daha dogrusu "yatagim" çilginligi bas gosterdi. Eskisehirdeki son evimde basladi sanirim, Berna ve Tugçeyle yasadigim o guselim, delicesine ozledigim evde, yani aslinda hayatimdan ersunun tamamen çikmasiyla da diyebiliriz. uzun zaman onla, o koca "yaratikla"la ayni yatagi paylastigimi dusunursek olayi anlamasi daha kolay boyutlara indirgeyebiliriz(ah nasil da bayiliyorum her firsatta su orospu çocugunu asagilamaya.. ama bisey degismiyo, kinim hiç azalmiyo o ayri..). Ahh yatagim, benim yatagim, cici yatagim, mis yatagim silsilesi basladi. oooh tek basimayim, benim yastigim, benim yorganim benim kokum deliligi iste.. iste son evimde, bu, abarti halini almisti.. mor perdelerim(uyandigimda dunyayi pembe gormemi saglayan, o nefret ettigim gun isigini uyanir uyanmaz gozume sokmayan ama yine de uyandigimda azimdan çikan ilk cumlenin "allaa kaaretsin"olmasina engel olamayan cici perdem), rengarenk nevresimlerim ve benim yatagim iste.. o yatakta, bu hisle yasamaya basladiktan sonra, birlikte uyanip da mutlu oldugum kimse olmadi.. evet sevdigim adamla da uyansam, ki bu son zamanlarda siksik oluyodu, bana hiç tek basima uyandigimdaki huzuru vermedi. sevgisizlikle alakasi yok, yatagimi kiskaniyodum:)... neyse iste bu yatak saplantisi burda da devam ediyo biraz daha luks bi boyuta varmakla birlikte, çift kisilik bi yatak ve uç yastikla uyumak gibi bi luks:) her gece yatarken ve her sabah uyandigimda o yatakta "yatagimda" tek basima olduguma sukrediyorum ve hayatima biri girerse bu luksu elimden alcak diye korkuyorum iste, sorun bu:)(hele sen bi bul da birini ondan sonra dusun bacim demiyorum:) neyse..

kurstaki çocuktan bahsetmem lazim simdi. fransizca kursuna gidiyorum burda, mecburen, au pairligin bi kosulu olarak ve iste sinifimda gorur gormez "oha" olunasi bi tip var. bi sure izledim kendisini, tam azima layikti:) sonra elinde ing-fr sozlugu gormemle birlikte butun hevesim kaçti! niye kaçti? oysa ingilizlerle fena maceralarim olmamisti Morzine'de:) ama ne biliyim kil oldum iste ingiliz diye.. Gerçi Morzine'de tanistigim 2. ingilizle konusmalarim esnasinda hepimizin inikamini almistim:) nedense, niyeyse, nasi oldugunu anlayamadigim bi hirsla adama ustelik ing. olarak "ohh senin tuzun kuru tabe, ingilizsin ne de olsa"(nasi dedigimi hiç bilmiyorum, kanimda yuksek oranda alkol vardi) ve akabinde "fucking england, fucking english!" seklindeki saldirilarimla içimde ne zamandan beri besledigimi bilemedigim milliyetçi hayvani salivermistim(bu arada bu cumleleri nasi soyledigimi hatirlamamakla beraber gecenin sonuna dogru adam beni eve davet ettiginde sunu soyledigimi çok iyi hatirliyorum, "not fucking just sleeping":))

yani ama haksiz miydim, ikimizde yabanciydik fransada, ben sonuçta bulundugum yerin dilini konusabiliyodum ama allah beni kahretsin neden bi de ing. konusamiyodum? o hem bulundugu yerin dilini konusamiyo hem de ben yeterli ing. konusamiyorum diye beni asagilamaya kalkiyodu(allah var hiç boyle bise yapmadi garibim, ama ben oyle anlamak istiodum, sinirliydim, alkolluydum, alingandim, fr muhabbeti yuzunden "my name is" bile diyememek kanima dokunmustu:) ve adamin azina siçtim. ama hakliydim iste, frda olup fr konusabildigim halde bi de ing konusmuyorum diye beni kimse suçlayamazdi, suçlamamisti da zaten ama neyse:)

neyse kurstaki ingilize gelelim; elideki sozlugu gormem ve akabinde hevesimin kaçmasi ve kendisini izlemeyi birakip digerlerini izlemeye baslamamla herkesin onu izledigini anlamam 3 dakikami aldi. durum korkunçtu! ve kesinlikle ingilizi izlemekten daha eglenceliydi:) "aman tanrim"di! evli ve çocuklu sevgili ogretmenimiz de dahil butun kizlar kirim kirim kiritiyodu karsisinda, her birinin gotu basi ayri oynuyodu:) korktum sonra acaba ben de mi oyleydim karsisinda, ya beni de biri izlediyse diye:)

orda nefret ettigim ne varsa ozledim simdi.. hatta o yeterince sancili eskisehir gunlerimi bile.. bi askin içinde aptal gibi debelenip durdugum, uyumak, içmek ve semra dan baska hiçbiseyden zevk almadigim.. hayatimin en bos en anlamsiz zamanlarini bile.. garip di mi simdi aska bu inançsizligim(ya da yasadiklarimin dogal sonucu) sevdigim adam için "aralik"ta karlar ve ayilar arasinda daglara-o sevmedigim daglara- çiktigimi dusununce.. nefret ettigim halde o soguktan, bortubocek ve bilumum hayvandan(valla bak ayilar vardi, iki kisi aramizdan kendisiyle karsilasti:)..

evet,ben geçen sene aralik ayinda daga çiktim ve o sirada istanbulda soguktan iki kisi donarak oldu, annemin akli çikti, çunku çok normal bisi gibi kendisini arayip ben daga çikiyorum arkadaslarla bikaç gun bana ulasamicaksiniz cepten demistim:).. biz de donarak olebilirdik, ya doncaktik ya da bogulcaktik bi ara, ve hangisi daha iyi diye ciddi ciddi dusunmustum. sonra uyandirip tipleri olceksiniz demistim sonra atesin basina geçip sarap içmistim ertesi gun o daglarin basima yikilcagindan habersiz.. kendisi için daglara gittigim adamin onca zamanki suskunlugunu bozup (dag havasi yaramadi bizimkisine:) beni hiç sevmedigini soylemesiyle basima yikilan daglar.. yer yarilmadi ben de içine giremedim malesef, onun yerine bir gece daha orda kalmak zorunda kaldim tek basima donemicegim için(daha çok trip yapiyo zannetmesin, oldugumu-o lar u ler noktali- anlamasin diye guçlu oldugumu gostermek amaçli da olabilir:) beni hiç sevmemis olan kollarin bi kez daha belime dolanmasina razi olarak.. neyse...geçti iste"

iste bu yaziydi bi ay kadar once yazdigim daha da uzundu da kirptim biraz iyice iskence haline donusmesin diye, devamini izleyen yazida neden bunlari okudugunuzu anlicaksiniz:)

DAHA DA DAHASI..

JEROME VE ANNESİ

BUNU ISIRMAK LAZIM!!!

DEVAMI FOTOLARIN..

laetitia dışında bütün aile
brigitte'in evi evet oralarda bi yerlerde, iki tekne arasında görünen duvarın arkasında
ben, koca kıçım ve milo.. tablo gibi..
bu fotograf bana çok şey anlatıyo.. küçük oğlan çocuğu, büyük kazağıyla denize hükmederken..
ağzım kulaklarımda
tatlılar beee!!!

DİLAY FİRARDA 1

beciklerim ve ben st. tr. dolaylarında





hehe:)





şuna bak sen!

ara sokaklar..
vee kopeeeeek!!

bu cafe st tr.nin en ünlü cafesi imişşş

benim bakışımdan.!

bizim gecekondular gibi mi görünüyo?

tabela..

kubilayın deyişiyle (pek çok güldüm ben) dilay firarda'nın gecikmeli fotoğrafları.. ilginç hiçbi şey yok fotoğraflarda, klasik tatil, anı fotoğrafları bebe becik..
şu sıralar garip şeyler yaşıyorum biraz, sanırım ayarım yok benim ya da dünyada gerçekten alkol kardeşliği diye bişey var:) evimizin babası jerome' dan bahsediyorum, sabahlara kadar içen, sarılıp ağlayan, her gece aynı kötü çocukluk anılarını anlatan iki korkunç tipleme olduk:) biri 46 yaşında bi fransız gazeteci, biri 25ine yakında gircek olan ve bundan ödü patlayan ne geçmişi( ben o geçmişin taa..) ne geleceği olan, bi süredir zamanını ordan oraya gidip alakasız ne kadar iş varsa( geçenlerde bi yerde okudum fransadaki çalışma saatleriyle ilgili bi yazıydı, 1900 yılında fransada haftalık çalışma saati şuymuş: 70 saat+bir gün izin. sonra bodrumdaki son resepsiyonistlik maceram geldi aklıma, haftada izinsiz 84 saat çalışmak, 105 yıl önce bile-oha ya koca bi asır- burda böyle bişey sözkonusu deilmiş! ve neden burda olduğumu bikez daha anladım, burdaki şuan yasal çalışma saati haftalık 35 saat, 2 gün izin ve yıllık 5 hafta ücretli izin, fransa bu konuda avrupada ikinci sırayı alıyo, norveç 32 saatle başı çekiyo ki orası ayrı bi inanılmaz, çocuk yapınca anneye 3yıl babaya 4 ay izin gibi..) onu bunu yapmakla geçiren bi türk kızı(tamam betimlemede kendime biraz torpil geçtim).. ve geçenlerde bana kaderin bizi karşılaştırdığını falan söyledi(düşün artık alkolün seviyesini:) bu arada şöyle bi yanlış anlamayın ayarı geçiyim, evimizin annesinin hastasıyım, arada kesinlikle bi hinlik fesatlık koca çalmaca yok.. ikimiz de hastasıyız hatunun:) hatta bazen ne mükemmel kadın be şu Laetitia diye kadeh tokuşturuyoruz.. jerome'un brigitte bardot'yla yok serge bilmem neyle(soyadını unuttum adamın, fransanın en ünlü şarkıcısıymış zamanında, yani herkesin tanıyıp bildiği, ister istemez sevdiği, bizim barış mançomuz falan gibi, fransız şarkıları dendiğinde ilk akla gelen melodilerin yaratıcısı) geçen bi çocukluğu olmuş, babası buranın ünlü kalp cerrahlarındanmış hatta dünyada ilkkez bilmem neyi bulan adammış falan.. dolayısıyla çok renkli bi insan kendisi, bi o kadar da bedbaht:) içinde o kadar çok şey birikmişki yıllardır, kusarcasına anlatıyo.. hep bişi yapmak istemiş bi türlü olmamış, düzenin çarklarına bi türlü kaptıramamış mı desem kendini tam da kaptırmış mı desem bilemedim .. dayanılmaz yalnızlığını yenmek için kadın yapmış, çocuk yapmış, kariyer yapmış ve sonra bi bakmış 46 yaşına gelmiş.. bana çok dokunuyo halleri.. ve yaşadıklarım gerçekten garip, ibret verici, önümde arayıp da bulamadığım ciddi bi alkolik vakası.. alkolün yorduğu bi bünye, alkolün esir aldığı bi hayat ve feci bi ölüm korkusu yine alkol masasında tartışılan.. korktum.. neyse ya ben saint tropez'yi anlatçaktım.. (bu arada bunu da demeden geçemicem, benim hallerimi ,gelişimin hemen ardından anlamış jerome ve de karısına söylemiş hemen, endişelenmişler biraz, sonra sorumluluk duygumun alkolün önüne geçtiğini görüp beni sevmişler, çok sevmişler hem de.. bu, bana ne kadar iyi hissettirdi, ne yazsam anlatamam, herkes herkesi bu kadar ön yargılarken.. bana inanılmaz destekler! dilay çok cesursun, dilay çok iyi şeyler yapcaksın sen hissediyoruz, evet dilay hayatının insanını bulcaksın bigün, seni anlayan insanlarla karşılaşcaksın, biz burdayız, sana yardım için.. yalan dolan, boşversene inanılmaz iyi hissettiriyo bunlar ve bazen ömrümün sonuna kadar burda onlarla kalabilceğimi hissdiyorum..)

neyse saint tropez epey uzakmış parise:) 8-9 saat arası.. saint tropez tabelasını gördüğümde ilk işim tüm görgüsüzlüğümle fotoğrafını çekmek oldu.
bu arada saint tropez'nin olayı şuymuş: zamanında gayet kendi halinde bi yerken brigitte bardot'nun burdan ev almasıyla dünya çapında turistik bi yer haline gelmiş işte, niyeyse hiç orayla ilgili bişiler yazasım yok, üzerinden zaman geçti çok belki de ondandır, ya da çok ilginç deildi, bodruma benzettim biraz:) neyse işte fotoğraflar ortada..
bu arada bu yazının başlığı neden dilay firarda 1, yakında barcelonaya gidiyorum, yani maceralarımın sonu gelmicek umarım.. yılbaşını bernamla geçircem. bernayla çok değil 2 sene önceki yılbaşımı düşününce tüylerim diken diken oluyo.. inanılmaz bi zavallılık içinde yapayalnız, kendimiz çalıp kendimiz oynamak suretiyle(hepsinin kamera kaydı var malesef) çılgıncasına rakı içip( ahhh o mezelerrrr...) hayatımızın hiç değişmiceğini içten içe düşündüğümüz bi yılbaşı.. ve şuna bak iki sene sonra, berna evli! barcelona' da, ben alakasız pariste.. ve yılbaşını kutlamaya barselonaya gidiyorum..
neden trye gelmiyorum?? çook nedeni var ama en akla sığanı tabii ki parasal nedenler..
bi de kırk yıllık "cif"in sif olmasına çok bozuluyorum ben yaa..

BURALAR YIKILIYO!!

Olayların on ikinci gününde ancak duruma aymış bi insan olarak ve de aldığım telefonlar sebebiyle bi iki satır bişeyler yazıyım dedim.
Evet, fransa sıçmış durumda( buna benim ekleyebileceğim bi yorum yok sanırım), ama olaylar burda televizyonda görüldüğü kadar yoğun yaşanmıyo desem bana kim inanır?
ben parisin bi banliyösünde oturuyorum, şansıma(!) türklerin yoğunlukta olduğu bi semt, ve ben bu olaylardan babamın korku dolu sesiyle bana telefon açtığı kadar etkilenmedim, tabii bunda benim hiper duyarsızlığımın da etkisi var...
olay aslen şundan ibaret;
densiz bi adamın yaptığı(sayın sarkozy) dengesiz bi açıklama sonucu(kendileri buna talihsiz bile demiyolar) ergenlik çağındaki veletlerin bilgisayar oyunlarındaki sanal dünyayı gerçeğe taşıma girişiminden başka bişey deil, orda nası yansıyo bilmiyorum ama bu olayları yapanların, yıkan yakan kısmın hepsi 13 14 yaşlarında çocuklar.. yani sosyal bi ayaklanma falan deil, evet fakirler işsizler itilmişler bezmişler ama bence bilinçli bi durum yok ortada.. bu çocuklar amerikan filmleri ve bilg. oyunlarıyla büyüdüler ve sanal dünyayı gerçeğe taşıyolar, üstelik öylesine de aptalca ki, salaklar yine fakirlerin arabalarını yakıyolar(çünkü zengin semtlerde polis feci önlem almış durumda), yani bilinçli bi hareket olmadığı kesin,revolution falan olduğu yok.. neyse bilinçli ya da bilinçsiz ortalığın amına koydular ve fransada 1955 yılından beri 3. kez olağanüstü hal ilan edilmek üzere, birincisi cezayir savaşı ikincisi 68 olayları.. üçüncüsü de dilayın gelişinin şerefine hadi bi yakıp yıkalım olayı:)
sokağa çıkma yasağı yolda..
hakkaten gittiğimiz her yere bela mı götürüyoruz diye de sormadan edemedim kendime duygu- new orleans olayını da düşününce..
neyse ben duyarsızım, bilmiyorum neden hiç bişey şaşırtmıyo artık beni, beni yaksalar burda son çığlıklarım eminim yine aynı olcaktır..

SIRADAN Bİ GÜN!

Saatimi 06:50ye kurmuştum gece, sabah kursa gidicektim, erken kalkıyım da adam gibi kimse uyanmadan duşumu alıyım kahvemi içiyim, güne sakin başlayım istedim, koşturmaca olmasın, bikaç gündür sinirlerim bozuktu, bugün iyi geçsin istemiştim tüm iyi niyetimle.. sen misin güne güzel başlamak isteyen seni gidi zavallı insancık, dedi...

Günüm yanlışlıkla üzerine bastığım köpeğin çığlığı sonucu bütün ev halkının uyanmasıyla başladı, köpekten sonra duyduğum ikinci ses “günaydın bebeğim”diye tüm sevecenliğimle yanına gittiğim Milo’nun(3 yaşındaki) klasik günaydını olan “kötüsün, defol”uydu, sonra banyo tıkandı, klozetin kapağı elimden kaydı ve kırıldı vs..
Ben trene son anda yetiştim yine bisikletle 18 kaza tehlikesi atlatarak.. ve tren gelmedi, evet derse geç kalcaktım..
Bi sonraki trene bindim suratımda bi paris klasiği olan parisien bi suratsızlık, yanıma hayatımın aşkı yerine kokan bi adam oturdu, karşımda da belli ki yeni aşık bi çift, yapış yapış, kızın elinde bi çiçek.. aşk da yalan çiçekler de herşey yalan zaten batın hepiniz..dedim..

Sonra sırayla metroları son anda kaçırdım.. metroda karşımda süper tiki bi kız(bu cici kızlar esnerken maymuna dönüşmekten ve makyajlarının bozulmasından korktukları için esneyemedikleri esnemelerini nerelerine sokuyolar,soru 1) ve yanında elindeki sandviçi sanki otuz saniye içinde ve maksimum şapırdayarak ve ağzının içindeki tüm ayrıntıları göstererek ve de gözlerini alabildiğince açarak yemezse cezalandırılcağını düşünen bi zenci.. o sırada kulağıma “sensiz olmaz”ı söyleyen bülent ortaçgil ve sızlamaktan birazdan düşmesinden korktuğum burnum..(bu arada alakasız ama fransızların yemekten sonra peynir muhabbetinin yemekte doymayıp hadi biraz da peynir ekmek yiyelim de karnımız doysun mantığıyla ortaya çıkmış olmasından fena halde kıllanmaktayım)

Bütün kırmızı ışıklarda, hiç atlamadan hepsinde durduktan sonra derse bi hayli geç kalmıştım tabii ki.. çekiklerden oluşan sınıfıma girdiğimde bi de hocanın azarlamasıyla tam oldum.. ve sonra sorular ardarda gelmeye başladı, allahım neden bu çinlilere fransızca konuşma yasağı konmuyordu, olmuyodu işte bariz olmuyodu, konuştuklarını kendileri bile anlamıyolardı ayrıca dalga geçer gibi neden hepsinin adı çing ya da çungdu, hoca hangi birine adını sorsa o ince sesleriyle “çing” ya da o tarz bişeyler demeleri beni benden alıyodu.. tanrım nası bu kadar antipatik olabilirlerdi, bi de üstüne üstlük neden bu kadar çoklardı, bunun önüne geçilmeliydi artık! Tek çocuktan fazla yapma yasağından ziyade soyları tükenene kadar çocuk yapma yasağı falan konulmalıydı, tanrım bana neler oluyodu, neden bu kadar iğrençtim??
Özlemekten yoruldum artık birilerini sanırım sorun bu biraz, sürekli yanımda taşıyıp hiç
özlemek zorunda kalmıcaam bişi yok mu(bu da soru ama çinlilerden sonra kaçıncı soru olduğunu hesaplayamadım).. derken karnıma saplanan bi ağrıyla kendime geldim, evet kanlı bi bi hafta başlamıştı..
evet regl olmıcak ya da olmamış olsam trendeki o çifte bakıp yalan işte demicektim ya da karşımdaki kızın esneyememesine, durduğum kırmızı ışıklara sinirlenmicektim belki ama şimdi olmasa bi dahaki ay olcaktı, yani hayatımın yarısını diğer bütün kadınlar gibi kıllanarak, ağlayarak ve söylenerek geçirmek zorundayım.. neyse..
Dersten çıkıp dolaşcaktım normalde ama regl olunca bütün hevesim kaçtı, ders bitti, teoman “çok güzel hala istanbulda sonbahar” diyodu (aslında yanıma bi teoman kaseti alarak günümün kaderini çizmiştim), artık kırmızı burnum ve dolu dolu gözlerimle iyice zavallılaşmıştım ki bi türk lokantası gördüm, iki kelime konuşurum hem, hem de acı bişiler yerim diye girdim hemen.. karşımda iki tane hanzo, türk olduğumu öğrendikten otuz saniye sonra “kız, seni arabaynan gezdirelim mi” diyerek, son satırlarımın sikerim istanbulunu da özlemini de olmasına sebep oldular.. üstelik ordan çıktıktan sonra adını gördüm mekanın: Mc Döner

allah kahretsin gerçekten kahretsin..

Allaam ya nerelere kaçsam, naapsam ben.. aa hayırdır ne çok allah dedim kırk kere söylersem gerçek olur mu?