Dün sabah gözlerimi açtım ve yüzmek istiyodum. Yok karmaşık bi nedeni, gayet rüyamda denizde falandım, sular berrak deildi, ben de yüzmekten ziyade boğuluyodum ama yine de uyandğımda ilk cümlem "ben havuza gitçem"oldu:) Hayır hergün yaptığım bi aktivite olmamakla birlikte hayatımda hiç hadi ben havuza gitçem bile dememişimdir (gençlik yıllarında tabe bi heves hade lan havuza gidelimleri saymazsak boktan ankara sıcağından bunalıp. Ama sonu hep yok yav pahalıdır diye vazgeçmek oluyodu bi de nereye gidilir bilmiyoduk). Neyse bi ton işim vardı aksi gibi (iş= çocuklar), bi de sinemaya gitmeyi takmıştım kafayı, Begnini'nin son filmi vizyondan kalkmak üzereydi bi türlü gidememiştim.
Sonrası şöyle gerçekleşti: bisiklete atla, yağmur indirsin, önemseme, nası olsa açar de, nası olsa havuza gidiyorum de:) hızlı hızlı yüz (neyi bitirceksem), çık saçları kurutamadan tekrar bisikletle gara git, yağmur dinmemiş olsun donuna kadar ıslan. Tren, metro, adres ara derken filmin saati geçsin (ve yağmur hiç dinmesin), sinema parisin öteki ucunda olsun bütün bu işlemler 1,5saat sürsün , filme yetişeme... tekrar metro, tren, (yağmur hiç mi hiç dinmesin), yağmuraltı bisiklet (bi 1saat daha).
Eve geldiğimde ıslaktım ama sinirli deildim.. sportiftim.
Bugün Laet. hadi çocukları buzpatenine götür dedi (klasik çarşamba sendromu: hadi çocukları ortadan kaldıralım-çünkü dilay çalışmıyo ve ben kendi 3çocuğuma bütün bigün tahammül edemiyorum). Gittik. Ben de yapçam dedim. Ayakkabıları giydim, ayağa kalktım, destur deyip geri oturdum nitekim dengem bozuldu:) En son 5-6 yaşlarındaydım sanırım buz pateni yaptığımda ama buna karşılık izlemeyi çok severim:) Neyse bebeler tuttular elimden kolumdan, piste indik ve ilk tepkim : ça glisse! yani KAYIYO:) oldu. Evet çok kaygandı. Beşbin kere düşme tehlikesi geçirdim ama düşmedim, hep mehmet geldi aklıma.. Eskişehirin buzlarında kayarken "ben düüüşşmeeeem" diye bağırıp 30 saniye kadar denge savaşı verdikten sonra gerçekten de düşmemesi:) ve en çok onun benim bu halimi görmesini istedim.. gerçekten çok komiktim, üstelik kuğu gibi süzülceğimi hayaletmiştim hep, ellerimi borddan zor ayırabildim.. ve sportive oldum..
her yerim ağrıyo:)
bi de bundan sonra bana patenci dilay deyin lütfen.
Sonrası şöyle gerçekleşti: bisiklete atla, yağmur indirsin, önemseme, nası olsa açar de, nası olsa havuza gidiyorum de:) hızlı hızlı yüz (neyi bitirceksem), çık saçları kurutamadan tekrar bisikletle gara git, yağmur dinmemiş olsun donuna kadar ıslan. Tren, metro, adres ara derken filmin saati geçsin (ve yağmur hiç dinmesin), sinema parisin öteki ucunda olsun bütün bu işlemler 1,5saat sürsün , filme yetişeme... tekrar metro, tren, (yağmur hiç mi hiç dinmesin), yağmuraltı bisiklet (bi 1saat daha).
Eve geldiğimde ıslaktım ama sinirli deildim.. sportiftim.
Bugün Laet. hadi çocukları buzpatenine götür dedi (klasik çarşamba sendromu: hadi çocukları ortadan kaldıralım-çünkü dilay çalışmıyo ve ben kendi 3çocuğuma bütün bigün tahammül edemiyorum). Gittik. Ben de yapçam dedim. Ayakkabıları giydim, ayağa kalktım, destur deyip geri oturdum nitekim dengem bozuldu:) En son 5-6 yaşlarındaydım sanırım buz pateni yaptığımda ama buna karşılık izlemeyi çok severim:) Neyse bebeler tuttular elimden kolumdan, piste indik ve ilk tepkim : ça glisse! yani KAYIYO:) oldu. Evet çok kaygandı. Beşbin kere düşme tehlikesi geçirdim ama düşmedim, hep mehmet geldi aklıma.. Eskişehirin buzlarında kayarken "ben düüüşşmeeeem" diye bağırıp 30 saniye kadar denge savaşı verdikten sonra gerçekten de düşmemesi:) ve en çok onun benim bu halimi görmesini istedim.. gerçekten çok komiktim, üstelik kuğu gibi süzülceğimi hayaletmiştim hep, ellerimi borddan zor ayırabildim.. ve sportive oldum..
her yerim ağrıyo:)
bi de bundan sonra bana patenci dilay deyin lütfen.
5 yorum:
Antalya'nın korkunç sıcağında "hadi havuza gidelim" diye son enerjimizle dolmuşa mı otobüse mi ne binip, yol boyunca sıcak taşlardan havuzun serin sularına dalmayı hayal edip, hamam suyu-kırolar-saç telleri ile bezenmiş "Uygulama Oteli" havuzunda yaşadığımız o hayal kırıklığını çok çabuk unutmuşsun bakıyorum :)))
Ben o günden beri havuza girmiyorum galiba :)))
:))) Yaa hakkaten unutmuşum ama şimdi canlı canlı geldi bak gözümün önüne:))
Hassiktir ya asla unutamıcaam anılarımdan biriydi oysa:) Ama Antalya'nın sıcağını beynim olumsuzlardan sayıp silmiş olsa gerek (migrosa gidiyoduk ya habire orda klima var diye, bi de elektirikler kesiliyodu habire, Fatih bağırıyodu da vantilatörün son dönüşlerine yetimeye çalışıyoduk hey gidi günler:) Bi de o yaz orda yaşananların tuhaflığından.
Bu arada Antalya'da hep tuhaf olmuş bişiler bi düşündüm de:)
Ama bu havuz pek güseldi biyolokum, çığlık atmadan girildi en azından ve tertemisdi, misti:)
Not: allam ya en beter günlerimi bile feci bi özlemle ancak noktaya gelmişim, o fena günleri bile nası hasretle anmaktayım ahhh..
bence bişeyler "nostalji" olacak kadar geçmişte kalınca illa ki özleniyor :)
Ama yurt dışları insanın daha bir aklına getiriyor, insanı daha bir Gönül Adamı yapıyor o ayrı :)
Vantilatörün son dönüşlerini de ben unutmuşum bak :)))
evet ya bizim Antalya'da birlikte olduğumuz tüm zamanlar bi acayipti :) Ama güzeldi yine de. Sonuncusundan bikaç günü silmek istiyorum gerçi ben.
Aman beeeeee. çok özledim. gel de pmsme.
bense olimpostaki soğuk havuza girmek istiom be dilayım. bühü bühü. armaan patenci dilay'ı hasretle kucaklar
olum delisiniz siz ha o havuza giren de akıl mı var be? gerçi ben de bi kere girmiştim ama sırf girmiş olmak içindi:) kafam donmuştu en çok.
da şimdi iyi mi oldu bi de olimpos nostaljisi be koçum, vurun kahpeye yapmayalım, gavurdayız, özlüyoruz işte beah.
Yorum Gönder