UYKU

Nefret ettim ben hep uyuyan insanlardan. Filmin tam ortasında, sohbetin tam ortasında, gecenin tam ortasında, içkinin, herşeyin tam en güzel yerinde.. Evet insan doğasının en doğal, en masum halinden hep nefret ettim ben.

Kendiliğinden olmadı bu tabi, herşey "insomniaque" olmamla başladı:) En güzel neden uyuyanlardan nefret etmeme.. Kendim uyuyamadığım için insanların nasıl uyuyuverdiklerine anlam veremedim önce, sonra kıskandım belki de.

Olay ev arkadaşımın uyuşukluğuyla başladı. Hatun sabah okula gidip, akşamüstü eve gelip uyumaya başlıyodu (evet başlıyodu çünkü onun için bi iş gibiydi bu), anlaşılır bişeydi öğle sonrası uykusu. Sonra yemek hazırlayıp uyandırırdım kendisini, yemeğini yeyip geri uyurdu. Hep uyurdu. hatun birlikte yaşadığımız 3 sene boyunca hep uyudu. Biz birlikte 1 tane film bitiremedik onca zaman boyunca. Arada hazırladığımız rakı sofralarında tam ben derdimin en dertli yerindeyken uyudu. İnanamadım, tam da tacizin ayrıntısına gircekken, gözyaşlarımı tutmuşken bütün gece o an akıtmak için, uyuyuverirdi.. Kendisinden nefret ettim uyuyo diye:)

Sonra gel zaman git zaman bi başkası uyudu yanımda:) derken bi başkası, bi diğeri.. Hiç anlamadım insanın uykuya yenik düşmesini, ben hep gecenin son anını beklerdim en güzel sonlar en acı anlar için, ve gecemin içine sıçtı bu tipler yıllar boyu. Benim sulanan gözlerime karşılık karşımda kapanan gözler. En canım ciğerim bile uyudu benim direncim karşısında, tanrım, ne kadar da sıkıcı olmalıyım! Evet sonunda karar verdim, ben çok sıkıcı olmalıyım:)

Ama:)) ayıp yine de uyumak bazen. Karşındaki bütün gün, bütün gece en uygun anı beklemişken sana söylemek için o şeyi. O şey... herhangi biri için ağır çeken o herhangi şey işte..

Ben sonradan daha iyi anladım neden uyuduklarını, uyuduğunuzu, insanlar duymak istemediklerinde uyur en çok, duyarlar dinlerlerse sonra ağır geleceğinden, yük olacağından, uyku en sığınılasıdır. Anladım. hem onları, hem de ben, kendim ne kadar sıkıcı olduğumu..

Bu neyi değiştirdi peki, hala nefret etmiyo muyum o uyuyanlardan ( mon dieu, o uyuyanlar derken bile nefret seziliyo)?? Parantez içi cevap. Egoizm. Çift taraflı. Bi şarkı da var ama sözleri kayıp sayın MFÖ.

Bi fareler uyumuyo geceleri, onları da ben sevemiyorum.

Not: Armağan len sanırım sen hiç uyumadın beni dinlerken, bravooooooooooooo, kocamansın. Seçkin? sızmadıysan eğer sen de dinledin di mi beni yaw? Sıksam çıkar daha, Evrenim var.. daha neler neler.. ben çok bunaldım herhald.

Çok özledim ve dahası.. Sonrasında uyumıcak olanlara:)

FARELER VE YAŞLILAR

İnsan delirir. Ben deil, kim olsa delirir.

YOKLAR: iş, arkadaş, para, berna, özgüven, sigara, omuz

VARLAR: fareler, yaşlı kadınlar, geçmiş

o kadar sıçmışım ki cümleleri toparlayamıcam diye madde madde yazıyım dedim o da olmadı, sırıttı her bi yanı.

Evet işte, iş bulup 5 gün çalışıp ayrıldım, benim türk kardeşlerimi öldürmeye silah alma maksatlı parayı bari dolaylı yoldan da olsa ben kazandırmayayım diye, hiç politik olmama ve de onca umarsızlığıma, ırktır millettir safsatalarına aldırmamama rağmen, sırf bişeye körü körüne inanan bu salak bulduğum takımlardan herhangi birine hizmet etmemek için. Güzel paraydı. 5 günde bana gösterdiler nası güzel olduğunu ama yemedim.

Binlercesi için büyük bi lüks olabilecek evde oturma eylemine karşılık, çok sıkıldım ben. Evdeyim. Ve bu evde fareler var (bir paris klasiğiyle karşı karşıyasınız şu anda), Paris kulesiyle kilisesiyle olduğu kadar sıçanları, fareleri, donsuz kadınlarıyla daha da ünlü bi şehirdir aslında.

Sonra kokmuş metroları, o metrolarda habire acıklı bakışlarla para isteyen tipleriyle bin basar türkiye raylı hatlarına. Paris de aynı İstanbul gibi yaşancak deil ama gezilcek bi şehirdir. Hepsi budur.

Bi de bi kadın çıktı son zamanlarda burada canıma okuyan. Sevdiceğimin babannesinin kız kardeşi. 75 yaşında ama bizimkilere benzemiyo, capcanlı, dimdik bi hatun kendisi. Ve bu insancık bi rahibe, yani aklınıza düşmez diye söyliyim (önemini bi sonraki cümlede anlıcaz) bekar, hiç sevgilisi olmamış, çocuğu mocuğu olmayan bi tipleme. Ama o tvdeki rahibeler gibi falan da deil ha, zıpır zıpır bi hatun. Yani tam rahibe bile deil aslında yandan yemişi. Ama hayatındaki onu o yapan herkes hemen hemen öldüğü için kafayı herkese takmış durumda iyilik yapçam ayağına.

Ve bu kişi haliyle beni çok seviyo, ve sevdiğinden fazla yoruyo. Beni hep görmek istiyo, görüşsek de asla tatmin olmuyo, hep sitem halinde. Günümün 6 saatini kendisiyle geçirsem de hep şikayetçi yeterince vakit ayırmıyorum diye kendisine. Görüştüğümüzde beni habire başka yaşlıların evine götürüyo, bana hiç sormuyo, bana iş arıyo, hadi amcana teşekkür et diyo, her gittiğim yerde aynı hikayeleri anlatmamı istiyo, kendimi habire habire ama kendi istediği gibi çevire çevire anlattırıyo. Anahtar veriyo aç diye kapıyı, açamayınca bağırıyo salak mısın gibisinden, bahçesinden çiçekler almamı istiyo, her gittiğimde iki torba bitkiyle dönmemi sağlıyo eve Yoann'ın "bu neeeeeeeeeeee" çığlıklarından haberdar olmasına rağmen.

Bambaşka hayatlara götürüyo beni, acayip kadınların evine. Evdeki hayvanlarıyla (50 kedi 20 köpek gibi bişi) ancak uğraşabildiğinden kendi öz oğlunu yetiştirme yurduna vermiş bi kadın, kendinden 15 yaş büyük kocasını evin üst katına hapsetmiş başka bi kadın, yok boğazı kanserden deline deline ölmüş bi adamın karısı.... korkunç hikayeler.. hayvan dolu evler ki ben hayvan mayvan sevmem kardeşim, bi de zaten alerjim var kediye hapşira hapşira mahvoluyorum aldığım ilaçlara rağmen.

Ve bu canavar kadın habire ana babasını anlatıyo bana, yetmez gibi dedesini ninesini, daha da ilerisini, iki yüz yıllık hikayeler.. yoruluyorum.. dinleyemiyorum.. Gitmesem de hergün arıyo beni bu kadın. Cevap vermesem bi daha bi daha arıyo. GEEEBEEEEEEEEEEER demek istiyorum artık yordu kaltak. Azarlıyo beni. Sorumluluklar yüklüyo. Acıyamıyorum bile.

Kolay değil : bembeyaz duvarları yüksek, akıl hastanesinden yeni çıkmış insanların servis yaptığı bi kantinde, 75 yaşında bi rahibe bozuntusu ve evinde 80 tane hayvanı olan 65 yaşında bi başka kadınla kendini buluvermek, bambaşka bi ülke bambaşka bi dilde.. bambaşka yemekler yemek sosa batıra batıra ve ekmekleri çantaya atmak sonrasında görülecek Govache (resto sonrası görülmeye gidilecek eşşeğin ismi) için.

Neyse..

Ben şu sıralar, bu yaşlı kadının telefon tacizleri dışında (gitmediğimde tabe), gününü bu fareli evde geçirmek durumunda olan bi insan olarak, ne bu farelerin varlığına, ne de insan zekasının bu iğrenç canlıyı yoketmek için nasıl gerekli çözümleri üretemediğine inanamamanın verdiği çaresizlikle ağlıyorum bol bol.

(evet her yolu denedim, elektonik faresavara kadar, hiçbişey savamadı onları, bi iki yapıştılar yapışkanlı tuzaklara şimdi onu da öğrendiler yanından geçiyolar).

Bense yaşlılardan, farelerden ve beni tüm bunlardan koruyabilecek olan sevdiceğimin iş alanı olan inşaatlardan nefret ediyorum!

BULDUM YORULDUM BEN HEP YORULURUM

Geçen çarşamba işe başladım Paris'teki Türk restoranlarına içecek ve yiyecek dağıtan bir türk firmasında. Yeri epey uzak, yaklaşık 1 buçuk saatte gidiyorum ve bilumum araç değiştirdikten sonra Goussainville istasyonunda inip bi 20 dakikaya yakın da inler ve cinlerle birlikte yürüyorum.

Görevim sekreterimsi muhasebeci. Evet şimdi de sekreter oldum muhasebe falan öğreniyorum sekreterlikle alakası olmayan ya da olan ama benim bilmediğim daha önce hiç sekreter olmadığım için. Ama öğrendim ki illa fantazilerdeki sekreterlerden olmak gerekmiyomuş, kot ve tişörtle de pek tabi sekreter olunabilirmiş.

Hayatıma renk geldi. Aslında ben bütün bu işleri sırf malzeme toplamak için yapıyomuşum gibi. Durum o değil aslında, param yok en basit haliyle, ama kimse kendimi kandırmama engel olamaz herhalde.

İş arkadaşlarım: ilk gün gittiğimde sabah kızlar beni pek sıcak karşılamadı, ben de sabah 8 buçukta başlayıp sonra 11 gibi bittiğini zannettiğim ama çalıştığım 4 gün boyunca ara ara gündeme gelen ve asla bitmeyeceğini anladığım bir tartışma karşısında "oh my god" dedim hatta demekten de öte "oldum". Konu "maya"ydı. 19 yaşındaki, 10 dk sonra IQ sunun doksanın altında olduğunu anlayacağım iş arkadaşım ya "yarım kilo maya ne kadar eder" diye sordu. Ve gelişmeler şu şekilde oldu:

Öteki: biz yarım kilo maya satmıyoruz, yarım karton iştemiştir o.

kız: haa ama nası yani şimdi yarım kilo dediyse ben buraya nası yazcam??

Ö: Bak bi karton maya 10 kilo. içinde 4 tane 2 buçuk kiloluk paket var.

K: iyi de yarım kilo nası o zaman?

Ö: yok o 5 kilo istemiştir, yani bi kartonun yarısı.

K: ama yok adam yarım kilo dedi.

Ö: yok o öyle değildir, koli diceine kilo demiştir, yarım kilo maya ne ki el kadar şey biz bizim o 2 buçukluk paketlerde 5 tane yarım kiloluk var zaten.

Orda kızın dünyası döndü. Yarım kilo, 2 buçuk kilo, maya. karton diye..

Bu tartışma 11e kadar aralıksız, 11 den akşama kadar 15 dakikalık ve kalan günlerde belirsiz aralıklarla devam etti. Gidip gösterdiler sonunda mayaları paketleri açmayı göze alıp, bilmiyorum son durum ne.

Ama bu sevgili iş arkadaşım beni çok güldürüyo. Telefonda biri bişey dediğinde anlamayınca, "yok anlamıom ben arkadaşıma veriom" deyip, arkadaşına dönüp "yaw cevap ver şu cingeneye anlamıom bişiler diyip duruyo" diyo:) sonra biri onu sinir ettiğinde onun "siniri geiyo" ve "işallah geberir" diyo "e"ler kapalı telaffuz edilmek suretiyle.

Sonra bi de bizden sorumlu bi kazım var. Her iş yerinde mutlaka bi tane olduğunu sandığım "gıcık"lardan. Ortalıkta habire söylene söylene gezinen, bi tek kendisi hiç hata yapmadığını sanan, sinirden kurumuş incecik kalmış, teninden kara yağlı ve kepekli saçları ve güneş lekeleriyle, hiç bişeyi sevmeyen, hiçbişeyi beğenip yemeyen, sinirini saklamak için dalga geçermiş gibi sinsi sinsi gülen, kimse tarafından sevilmeyen ve asla sevilmeyeceğini bilmenin aldırmazlığıyla her an daha da gıcıklaşmak da hiç bi sakınca görmeyen, hayatında hiçbir şey görmemiş, tanımamış, bi kadın gördüğünde aşağılamadan önce salyalarını akıta akıta gözleri dönen ve patronun bacanağı olduğu için orda olan insan tiplemesi.

Neyse, biz ilk gün öğlene doğru kızlarla iyice kaynaştık, o kadar kaynaştık ki alışveriş yapmaya gittik öğlen arasında ve ilk zehirlenmemi orada yaşadım, şey çalıyodu: lori lori, kara kaşli cadi lori" ilk kez duydum ve etkilendim lorinin cadı olduğunu öğrendiğimde:) Bu beni o an eğlendirmiş olsa da günde 8 saat bu müziği dinlemenin cidden beyin a.cıklamasına yol açtığını anlamam zaman almadı.

Kızlar ayakkabılarla bluzler arasındaki boşluklarda bana anlattılar işlerin nası yürüdüğünü, diğerlerinin nasıl insanlar olduğunu (daha sonra da başka birileri anlattı o kızların nası kızlar olduğunu) ve işi bırakmaya karar verdim. Bikaç gün daha çalışcam sanırım, belki bikaç hafta daha. Zaten pek kabul görmedim, herkes bana Ankaralı'yım dediğimde uzaylıyım demişim gibi baktı, sonra ismimi söyleyemiyolar zaten, bi de tantana yapıyolar kürtçe bilmiyorum diye, yani iş benim burda anlatabileceğimden daha ileriye gidiyo.

Böyle işte... haa bi de taşındım artık Yoannım yoran adamımın yanına.. iyi gidio.. İkea'ya da gittik ama gözümde çok büyüttüğümden hayal kırıklığına uğradım, ama 3km lik kuyrukta bekleyince geldim kendime.

iyice mail gibi oldu bu yazı da neyse artık idare etmece..

İŞ ARIYORUMMM YORULDUMMM

Evet iş arıyorum......... ve bulamıyorum.... ve gözlerim acıyo bilgisayar ekranına yapışmaktan.... ve umudumu kaybetmek üzereyim.

garip iş teklifleri karşısında gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum: tecrübeli sandviç hazırlayıcısı, en az 3 aydır bacak kıllarını almamış kıllı bayan (ödemesi yumuşacık kılsız tüysüz bacaklar) ve şimdi aklıma gelmeyen bi ton garip iş, tabi anons bıraktığım sitelerden gelen "sarılmalı akşamlar"tekliflerini saymıyorum.

Ne biliyim bari diyorum temizlik, ütü, çocuk bakıcılığı dışında bişey bulıyım, ayıp oluyo artık 26 yaşında bi de onca yıl okuldan sonra (bu arada okul demişken, derslerimin hepsini geçtim, aferin bana). Aramıyorum yönetmenlik, kameramanlık falan, ama en azından ne biliyim bi sekreterlik falan olsun bari de kafamı ufak da olsa bişeye yormak zorunda kalıyım, ya da yemek yapıyım domatesleri keserken aklımdakileri lime lime ediyim birileri de eline sağlık desin yesin sevsin. Bi işe yarıyım yani ben artık. Neyse varsa emmioğlu falan Paris'te olan ve benim gibi hiçbi işe yaramaz ama aynı zamanda her işe de yarar birine ihtiyacı olan bi deyiversin. Çaresizlik böyle bişey işte bilmem anlatabiliyo muyum:)

Neyse işte, bu arada temmuz ortası sevdiceğimin yanına taşınıyorum, yani zaten hep burdayım da artık resmileştirelim dedik yoruldum oraya buraya habire eşya taşımaktan. ciddi işler yaşına gelmişiz farketmeden naapalım. Öyle işte. Bi de eylülde Tr planı var yine hadi bakalım.

Haaa bi de Yoann'cım ehliyetini geri aldı sonunda, mutluyuz, gururluyuz, ilk fırsatta pikniğe sonra da İkea'ya gitçez:)

Lan ben ne zamandır yazmıyomuşum bi garip oldum. Neyse işsiz güçsüz bi insanım yazarım artık.

RESIM

ben artik resim de çiziyorum ve onlari gururla sergiliyorum:)

ZAMAN GEçTI

Nooldu len benim bu bloga ? Ne kadar yorulmus olabilirim yazmaktan. Turkiyeye gittim geldim, guzel geçti hem de çok bi sahane (fotograflarim var, kanit niyetine :)

TURKIYEYE GIDIYORUM BEN

Biz çarsamba gunu benim sevgili ulkeme gidiyoruz. mail attim bissuru birilerine tel nomu falan biraktim, eger dusunemedigim olduysa blogumu okuyan ve bana bi sekil ulasmak isteyen mail ativersin.

gerginim..

ailem gergin.. tatil deil sanki amina koyyim iskenceye gidiyorum. malum gavur sevgili hadisesi.. heyecanlilar aslinda sadece ama ben sanki nankorum.. neyse keyfim yok.

heyecandan midem bulaniyo.

gelince yazarim artik..

HÖ

eski yazılarımı okudum. başka birini okuyomuş gibi oldum. sevdiğim bi yazarı.. ahh ben de keşke böyle yazabilsem dedim sanki bazı yazılarımda kendimin yazdığını ciddi ciddi unutup ya da unutmadığımda çalmışsındır len sen bunu bi yerlerden suçlamasında bulundum sanki.. hayır çalmadım. hepsini ben yazdım. ama artık yazamıyorum. belki geri gelir bigün. kelimelerimin içi boşboş. kafamda da boklar dolaşıyo sayın özgür'ün yıllar önce demiş olduğu gibi..

ONCE FOTOGRAFLAR KONUSSUN

PIRNA HANIM NIREYE?

Efenim fotograflarin da dedigi gibi Berna sonunda Paris çikartmasiniyapti. çok yedik, çok gezdik,turist omer olduk, çok konustuk, oyle ki asansorde aramiza giren insanlari ekarte edip gulme krizine bile girdik durumun bizi konusmaktan alikoymasinin çaresizligiyle:)çok kisa surdu ama bu kisa zamana bir çig kofte olsun bi içli kofte soylemesi ayip itinayla sigdirildi.Birbirimize yemek tarifleri verirken, babalarimizi çekistirirken çok"annemler" olduk. korktum yaslandik diye. biz de kirisik kremlerinden konustuk ben korkunca. Hep boyle bos konusmadik tabi ama onlar anlatilmaz simdi, bide benim blog sapiklarim var "ayy ne uyuzzsssun" yazan bana kizdirmayalim onlari gereksiz hayat gailelerimizle di mi ama:)Biz iki kadin olmusuz ayri ayri ama aslinda hep ayni yerlerde.. kuçuk dertleriyle koca kafalar yapan, koca kafali iki kuçuk kadin:)

neyse çok ozeldi bizde kalsin..

PS: Berna'nin kafasi daha kuçuk:)