Gittim restorana, daha once gorusme yaptigim ve beni denemek isteyen o yere.
Chef: Pasta yap!
Dilay: Ne pastasi?
C: 25 kisilik bi pasta iste!
D: Tamam, tarifi alayim.
C: tarif yok.
D: Nasil yok?
C: yap iste bi pasta, bildigin gibi.
D: tarif yoksa nasil yapayim?
C: Ne bileyim, daha once yapmissin ya onlardan birini yap.
D: Olçuleri yok ki yanimda chef.
C: Valla ben bilmem, iki saat sonra 25 kisilik bi grup gelcek, dogum gunu pastalari yok, sen yapçan!
D: Yapamam! tarifim yok, biliyosunuz pastacilik kesin olçuler gerektirir!
C: valla ben bilmem yap iste bisey.
D: E tamam uydurayim da yani olmazsa ne dicez insanlara? 25 kisilermis bi de ben ne ikram edicem onlara yaptigim uyduruk pasta guzel olmazsa?
C: Olur
D: yoo olmayabilir çunku elimde ne tarif var ne olçuler!
C: Yap!
Yaptim. Kotu olmadi. Patronlar asagi inme zahmetini gosterip pastan guzel olmus dediler. Bence çok iyi degildi. Yani kotu de degildi ama insanlarin ne kadar azla tatmin oldugunu gordum. Bildigin uyduruk bi pastaydi iste.. annemin benim dogum gunum için yaptiklarindan hallice..ama digerleri yani yiyenler pasta yapmayi bilmediklerinden olsa gerek onlara kotu gelmedi. Bence boktandi.
Boyleydi.
Yoruldum bu aksam. Terledim. Alin teriyle biseyler elde etmenin zevkine vardim. insanlari doyurdum. Tesekkur ettiler.
Oradan çiktigimda terli, yorgun ve mutluydum.